شرح درد عشق عشاق
گفتی از عشق و دلم بانگ جرس ساز کرد
بر سر زلف نگارم گله آغاز کرد
یاد آن نغمه ی خوش کرد و ز جان دست کشید
سر خود پیشکش و سلسله ها باز کرد
غم اغیار به ساقی دل آشوب سپرد
لب خود با لب لعل قدح همراز کرد
چو سلیمان به جهان راز بگفت و بشنید
راز عشق است که او را همه آواز کرد
بده ساقی می باقی که چونین بگذاری
سایه ویران کند آنرا که فلک راز کرد.
یا حق سایه ی خدا -۱9/۱۲/۸۶
قدم زنان پیش میروم
در سکوت گوش خراش خیابان
و در میان هزاران چشم کور و گوش کر
این چنین زیستن ارزانی خودتان
روزی خواهم رفت از این خانه ی پرهیاهو از این شهر آشفته
از این روزگار فلزی
و از این دلهای سنگی دست خواهم کشید.
سایه ی خدا
خدا تو جوونه ی انجیره
خدا تو چشم پروانست وقتی از روزنه ی پیله اولین نگاهشو به جهان میندازه
خدا بزرگ تر از توصیف انبیاست
بال زهن آدمی حیات خانه ی خداست
من به خدا نزدیکم همونقدری که تو از من دوری (ما)
-دنیا همین مکعب سیاهه که از هر طرف بری میخوری به دیوار
مگه نه؟
- نه .
- پس کو ؟ پنجره کو؟
- پنجرا میخوای چیکار؟
- میخوام دنیا رو ببینم مگه نیگی همین نیست.
--
آخه چشماتو گم کردی ، اونوقت دنبال پنجره میگردی؟سایه ی خدا
آه ، ای شاعر شعرهای من .
چشم ترم نور بی قروبت را میجوید
تن سردم حلاوت آغوش ترا یاد میکند
بنگر
مرده ام
مسیحای هستی مرا جان ببخش تا به یاد آورم روزگار پیروزی را .
مسیح بودم پدر . ابراهیم بودم یارا. پروردگار من آدم بودم
بنگر
خسته و تنهایم در این کوچه های سرد و تاریک
گم گشته و سرگردان
من گمشده ام
گم شده ام در میان هزاران چشم سیاه
بنگر
آه مرا بنگر ،
ای شاعر شعرهای من.
سایه ی خداهمه چی از یاد ادم میره غیر یادش كه همیشه یادشه
این منم، بر فرش زمین و طاق آسمان
چه خانه ی پر شکوهی
و سنگباران زندگی در پیش
پرندگان را یاد میکنم و می پرم
موج را میشنوم ودر میابم که هیچ نیستم
ماهیان را فکر میکنم با خود می اندیشم .
من کیستم؟!
خود را مینگرم و آرام آرام خدا را به یاد میآورم
سایه ی خدا
تنهایم
به سکوت که تنهایم
نزدیک نزدیکی ولی چه دور شدی!
پیش رویم دریا
پشت پا اقیانوس
زیر پاهایم کوه
و بر سرم کهکشانها
اینجا کجاست؟
تا کجا من اومدم؟
چجوری برگردم؟
آی. آهای! یکی راه رو به من نشون بده.
ولی چی بپرسم؟ بگم کجا میخوام برم؟
آه!!!
سایه ی خدا
کز کردی تو شونه هاتو خودتو میبینی
پرده ی پنجره ی چشاتو وردارو ببین دنیا را. دیدنیه
چشم ما رفتنیه
زندگی مهلت پرسیدن به ما ها نمیده
این جهانی که همش مزهکه و تکراره، تیکه تیکه شدن دل چه تماشا داره
حسین پناهی
- همه ی دنیا رو پیش گشتم نیست که نیست
نمیدونی کجاست؟
آخه میدونی هر لحظه اینجاست احساسش میکنم ولی نیست
تو جیبم نبود
تو کمدم نبود
-لای کتابا رو چی؟ گشتی؟
- آره اونجا هم نیست
- تو دلتو بگرد.
-تو دلمو ؟ - آره تو دلتو
- چجوری؟
-دنبال چی میگردی؟ دنبال کی میگردی؟ خودتو تو گنجه میجویی؟!!!
سایه ی خدا
آسمانش را ابری نمناک با دلی پر درد در آغوش کشیده ، تاهمچون چشم دلداده ای گرفته بگرید. و سینه ی زمین را از این همه کینه و نفرت بزداید
و غروبی دارد به بلندای سکوت کویر و پهنای آسمان، قریب تر از صدای ساز چوپانی بر مجنون .
غروبی که در دل سکوتش نا له ی نی پیری ،شکسته سد رود چشمها را در هم میشکند و سیل غم هزاران ساله ی عاشقی بیابان گرد، بیابان گردی عاشق را جاری می سازد
سا یه ی خدا - ۱۳۸۴
به تعداد آدمها راه واسه رسیدن به خدا هست
اولا فکر نکنید خدا شما را فراموش کرده شاید درهای زندان روی شما بسته باشد اما درهای رحمت خدا همیشه به روی شما بازه انقدر به فکر راه درو نباشید
خوب خدا که فقط متعلق به آدمهای خوب نیست . خدا ، خدای آدمهای خلاف کارم هست .و فقط خود خداست که بین بندگانش فرقی نمیگذارد.
فی الواقع خداوند اند لطافت ، اند بخشش ، اند بی خیال شدن ، اند چشم پوشی و اند رفاقت است
رفیق خوب و با مرام همه چیزش را پای رفاقت میدهد.
بایستی ما یه فکری به حال اهلی شدن آدمها بکنیم . اهلی کردن یعنی ایجاد علاقه کردن.
و این تنها راه رسیدن به خداست که بسیار هم مهم استبیایید کشاورز نباشیم، نه به کشتزار زرع که به کشتزار نفس.
بیایید بر کشتنمان، هشتن آغاز کنیم که روز برداشت در میابییم که همه علف هرز کشته ایم و ریسمان به کشیدن سیاهی رشته ایم.
بیایید دل بکنیم از دختر همسایه
چشم برداریم از مرد همسایه
و جان بسپاریم به آوای سکوت
سایه ی خدا
بیا زیر چتر من که بارون خیست نکنه میگم که، خیلی قشنگه که بشر تونسته آتیش رو کشف بکنه و قشنگ تر اینکه یاد گرفته گوجه رو تو تابه ها سرخ کنه و بخوره
- راستی راستی اگه یه موقع گوجه هیچ کجا پید انشه؟ اون وقت بشر چیکار کنه ؟
- هیچی نازی دانشمندا تز میدن تا تابه ها رو بخوریم وقتی آهنا همه تموم بشه اونوقتش بشر لباسا رو میکنه و با هلهله از روی آتیش میپره
- دوربین لووی تل مهریمو اگه با هم یخوریم هلهله های من و تو چطوری ثبت میشه؟
-عشق من آبها لنز مورب دارن آدمو وارونه ثبتش میکنن عکسمون تو آب برکه تا قیامت میمونه .
- رنگی یا سیاه سفید؟
- من سیاه و تو سفید
- آتیش چی؟ تو آبـا خاموش نمیشن آتیشا؟
- نمیدونم والا چترو بدش به من اون کسی که چترو ساخت عاشق بود ؟ نه عزیز من آدم بود
کار ما شاید این است
که در افسون گل سرخ شناور باشیم.
پشت دانایی اردو بزنیم.
دست در جذبه ی یک برگ بشوییم و سر خوان برویم.
صبح ها وقتی خورشید، در می آید متولد بشویم.
هیجان ها را را پرواز کنیم روی ادراک فضا، رنگ، صدا، پنجره گل نم بزنیم.
آسمان را بشنانیم میان دو هجای هستی.
ریه را از ابدیت پر و خالی بکنیم.
بار دانش را از دوش پرستو به زمین بگذاریم.
نام را باز ستانیم از ابر،
از چنار، از پشه، از تابستان.
روی پای تر باران به بلندی محبت برویم.
در به روی بشر و نور و گیاه و حشره باز کنیم.
کار ما شاید این باشد
که میان گل نیلوفر و قرن
پی آواز حقیقت برویم.
با تو بی تو
همسفر سایه ی خویشم و به سوی بی سوی تو می آیم
معلومی چون ریگ مجهولی چون راز
معلوم دلی و مجهول چشم
hosein panahi
******************************************
و رسالت من این خواهد بود
تا دو استکان چای داغ را از میان دویست جنگ خونین به سلامت بگذارانم
تا در شبی بارانی آنها را با خدای خویش چشم در چشم هم نوش کنیم
hosein panahi
به من بگویید فرزانگان رنگ و بوم و قلم
چگونه خورشیدی را تصویر میکنید که ترسیمش سراسر خاک را خاکستر نمیکند؟
حسین پناهی
در دو دنـیا من همه عشق تو می جویم همی
راه هجران در پی وصل تو می پویم همی
درد گشتی تو،کمی درمان شو ای صاحب جمال
من جلال ازصورت نی صورتت جویم همی
در دلم دریای عشق توست ، نـور بی غروب
راه دل بگشـا که او راز جهان گـوید همی
می دهان بـر بند ای چـشم زمینـی خــدا
تـــا بگـویم مر ترا آنچیز میـبـیـنم همی
بگـذر از دنیا و بنگر قـامت و بـالای دوست
تا که خود دریابـی آنرا که همی گویم همی
درد عشق و دوری و هـجران یـار دلربا
خوشتر است از آنچه در دنیا تو میجویی همی
می نگه کن در جهان و حیله ی دنیای دون
عاقبت عطـر حـقیقت خود کـمی بویـی همی
سایه ی خدا
|
| |
|
از صدای سخن عشق ندیدم خوش تر یادگاری که در این گنبد دوار بماند و عشق آواز سروش است بر پهنه ی زندگی که از کاینات می جوشد و تبلور نورش بر تن هستی شوری دوباره میبخشد که از آواز بلبل آوای عشق است تا نغمه ی رود و اگر جهانی بر پاست از سرور عشق است و خود سرودی است که خداوندگار زمزمه میکند برعرصه ی هستی تا آنجا که، بدان دقیقه که نفخ صور آنچنان زنده میکند دم مسیحایی عشق است از دهان مسیح خداوند و نه از صور و نه اسرافیل
سا یه ی خدا | |
سالها دربه در میگشتم پی نوری از تو که چه بسیار غریبی و حال دریافتم که، نه قریبی لای این شب بو ها پای آن کاج بلند روی آگاهی آب روی قانون گیاه آری آنقدر نزدیک که آوای آهنگین نفسهایت هر لحظه بر امواج جاریست و عطر معطر وجودت در شاخه ی شب بو به مشام میرسد و چهره ی گل گونت در خون گلگون رزان پیداست و قامت سبزت رقص کنان بر سبزی درختان هویداست و چه بسیار نزدیکی لای این شب بو ها پای آن کاج بلند روی آگاهی آب روی قانون گیاه. که، اقرب علیه من حبل الورید
سا یه ی خدا
درد من حصار
برکه نیست!درد من، درد زیستن با ماهیانی است
که فکر دریا به ذهنشان خطور نکرده است
!
